Mijn reis begon in het paasweekend waar ik letterlijk mijn eigen kwetsbaarheid mocht doorvoelen om nader tot mijzelf te mogen komen.
De reis opende zich verder in Anatolië waar we een mooi groep mensen mochten meenemen op een reis naar het herinneren (retraite.) 

Een plek waar de buitenwereld zachter werd, en de binnenwereld juist helderder.

Wat ik daar heb ervaren laat zich niet volledig uitleggen  en misschien hoeft dat ook niet. Dit ontvouwt zich nog met de dag. 

Maar wat ik wél met je wil delen, is wat er in mij is verschoven.

Er zijn lagen aangeraakt die al langer voelbaar waren, maar nu echt gezien wilden worden.  

Oude stukken die niet meer gedragen hoefden te worden.  

Patronen die ik kon loslaten, niet vanuit kracht… maar vanuit zachtheid.

En ergens in dat proces, tussen het loslaten door, ontstond er iets anders.

Ruimte, rust.  

Een diepere vorm van thuiskomen in mezelf.

Niet groots of spectaculair.  

Maar stil, eerlijk, echt.